Lichtenbaum nie cieszył się w getcie warszawskim dobrą opinią; określano go mianem „mizernej kreatury, warchoła i gbura”. Niemniej Czerniaków cenił Lichtenbauma za jego talenty organizacyjne oraz twardość charakteru, która pozwalała mu dyscyplinować urzędników Judenratu i pracowników gettowych przedsiębiorstw, do czego z kolei bardziej łagodny z natury przewodniczący niezbyt się nadawał. Złą opinią cieszyli się także dwaj synowie Lichtenbauma. Uważano ich za przedstawicieli „złotej młodzieży”, a także za „macherów”, którzy wraz z ojcem dorabiają się kosztem Judenratu. Niemniej Czerniaków cenił ich za lojalność, a jeden z młodych Lichtenbaumów służył mu nawet jako pośrednik w kontaktach z władzami niemieckimi.

W lutym 1940 roku Lichtenbaum został wraz z Czerniakowem zatrzymany na ulicy przez niemieckich policjantów, którzy zamierzali zabrać ich do robót przymusowych. Został wtedy pobity nahajką. 6–10 kwietnia 1941 roku został wraz z Czerniakowem pobity i na krótko aresztowany. Aby go dodatkowo upokorzyć, zgolono mu wąsy. Według niektórych relacji po tym doświadczeniu Lichtenbaum stał się znacznie bardziej uległy wobec okupanta.