Gdy w 1737 Caterinę Fieschi Adorno kanonizowano, zlecono rzeźbiarzowi Schiaffino zbudowanie jej mauzoleum.
Kapucyni, którzy już od 1538 roku opiekowali się chorymi w pobliskim szpitalu Chronici, w 1719 roku przejęli od Ordo Cruciferorum opiekę duchową nad chorymi w szpitalu Pammatone, w związku z czym powierzono im odprawianie officium w kościele Santissima Annunziata oraz zezwolono na zamieszkanie w przyległym klasztorze. W szpitalu posługiwali do 1735 roku, a następnie w latach 1777–1816 i od 1838 roku aż do jego zamknięcia w pierwszych dekadach XX wieku. W 1912 roku administracja szpitala scedowała zajmowany przez niego teren na gminę, choć szpital nadal bezpłatnie go użytkował. Sam kościół stał się własnością Opera Pia Pammatone. W 1926 roku poddano go generalnej restauracji. W 1927 roku został poświęcony św. Katarzynie. Na początku XX wieku rozpoczęto budowę nowego szpitala w San Martino d'Albaro, do którego sukcesywnie przenoszono wyposażenie medyczne Pammatone, a później również pacjentów. W 1942 roku szpital Pammatone został zamknięty. Kapucyni pozostali w klasztorze, nadal pełniąc posługę w kościele św. Katarzyny. W 1942 i 1943 roku budynek szpitala został zbombardowany, doznając poważnych zniszczeń. Urnę ze szczątkami św. Katarzyny przeniesiono do krypty rodu Grimaldi.