Sala główna kwadratowa (14,70 × 14,70 m) była największą z sal przekrytych kopułami drewnianymi bez podpór wewnętrznych. Była również najwyższą: wysokość do góry ścian wynosiła ok. 6,00 m, a w najwyższym miejscu sklepienia ok. 13,5 m. Salę poprzedzała, od zachodu, w przyziemiu sień z wydzieloną izbą, na piętrze babiniec. Okna sali głównej rozmieszczone po dwa w każdej ze ścian zewnętrznych, bliźniacze, o nadprożach wyciętych w łuki odcinkowe. Okna babińca podobne, lecz o mniejszej wysokości przysłonięto balustradą.
Bima – na środku sali w kształcie ośmiobocznego podium na podwyższeniu. Otoczona, wraz z prowadzącymi na nią schodami, balustradą z tralek, ustawioną między wielobocznymi słupkami o żłobkowanych trzonach. Pary słupków przy schodach były znacznie wyższe od pozostałych.
Aron ha-kodesz polichromowany i złocony, dwukondygnacyjny, osadzony na konsoli, poprzedzony podestem z szerokimi schodami, zamykanymi dwuskrzydłową bramką. W dolnej kondygnacji przęsło środkowe zajmowała szafa na rodały, ujęta z obu stron w pary kolumienek o głowicach kompozytowych i trzonach oplecionych winoroślą.