Opowieść o Magach (OpMag) – syryjski apokryf nowotestamentowy, traktujący o magach, którzy złożyli pokłon Jezusowi.
Historia Tekst zachował się wyłącznie jako cytat zawarty w Kronice z Zuqnin z około 775 roku, jednak sam apokryf ma wcześniejsze pochodzenie. Należy je przesunąć przynajmniej na V wiek, jako że pochodzący z tego okresu Opus Imperfectum we fragmencie Liber apocryphum nomine Seth streszcza apokryf. Witold Witakowski jako datę powstania Opowieści o Magach podaje koniec IV wieku, na co miałoby wskazywać charakterystyczne dla wczesnej teologii semickiej traktowanie Ducha Świętego jako istoty kobiecej, aktualne w posługującym się językiem syryjskim Bliskim Wschodzie do V wieku. Autor był bliski ideom monastycznym, jednak jego utwór zawiera też wątki setiańskie, enkratyczne, manichejskie i związane z religiami irańskimi, jak zaratusztrianizm, zurwanizm i mitraizm.
Treść Apokryf opowiada o dwunastu magach o imionach: Zaharuandad, Hormizd, Ausztazp, Arszak, Zaruand, Aricho, Artachsziszat, Asztanbozan, Mahruq, Achszirach, Natsardich i Merodach. Mieszkali w mitycznej krainie Szir na Wschodzie i strzegli w Jaskini Skarbów Ukrytych Misteriów ksiąg spisanych przez Seta.