Jego budowę podjęto w 1852 roku, konsekracja odbyła się 7 listopada 1854 roku, a pierwszy pochówek – 13 listopada.

Dojazd na cmentarz umożliwiało specjalnie w tym celu uruchomione połączenie kolejowe – London Necropolis Railway. Prowadziło ono na teren cmentarza, w obrębie którego wzniesiono dwie stacje, na odgałęzieniu linii kolejowej South Western Main Line. Pociągi, zabierające na pokład trumny ze zmarłymi oraz żałobników, wyruszały codziennie ze stacji , ulokowanej w centralnym Londynie, nieopodal dworca Waterloo.

Cmentarz przeznaczony był do pochówku osób wszystkich wyznań i klas społecznych. W jego obrębie wydzielono osobne kwatery dla poszczególnych londyńskich parafii, różnych zrzeszeń zawodowych i stowarzyszeń. Cmentarz podzielony był na dwie sekcje – pierwsza dla anglikanów, druga dla tzw. i osób innych wyznań. W 1859 roku konsekrowana została pierwsza z kwater katolickich. W późniejszych latach na cmentarzu wyodrębniono pierwsze na terenie Wielkiej Brytanii kwatery: zaratusztriańską (1862) i muzułmańską (lata 90. XIX wieku).