mały|Walka bestiarii z niedźwiedziem, rzymska mozaika mały|Zwierzęta zabijające człowieka na arenie, mozaika z III w. n.e. (Tunezja) Damnatio ad bestias – metoda wykonania kary śmierci, niekiedy traktowana jako osobna forma kary, praktykowana w starożytnym Rzymie, polegająca na zmuszeniu skazanego do walki z dzikimi zwierzętami na arenie.

Historia stanowiło jedną z gałęzi popularnych w czasach rzymskich rozrywek określanych jako . Do innych form zmuszania ludzi do walki na arenie należały oraz . stosowano najpewniej od 2. połowy II w. p.n.e. Prawdopodobnie stanowiło implementację wschodnich praktyk, o czym mogą świadczyć opisy Salustiusza i fragmenty Starego Testamentu. Niewykluczone, że Rzymianie przejęli tę formę zadawania śmierci od Kartagińczyków bądź Numidyjczyków. w pierwszym okresie stanowiło element wojskowego systemu kar. Początkowo karę stosowano wobec zbiegów z wojska i jeńców wojennych, tych jednak tylko, którzy nie byli obywatelami rzymskimi. Pierwszym potwierdzonym historycznie przypadkiem jest rzucenie przez Lucjusza Emiliusza Paulusa na pastwę dzikich zwierząt dezerterów ze swojej armii (167 p.n.e.). Podobne igrzyska wraz z egzekucją zdrajców urządził w 146 p.n.e. jego syn, Scypion Afrykański.