Początkowo przywódcy Republiki nie podejmowali zdecydowanych środków mających na celu wygaszenie powstania, a kwestię pacyfikacji pozostawiono lokalnym milicjom i właścicielom niewolników. Po poniesieniu przez nich kilku porażek, na Sycylię wysłano regularne wojsko. W trakcie powstania armia Lucjusza Plautiusa Hypsaeusa została doszczętnie rozbita przez siły Antiocha, które rozrosły się do kilkudziesięciu tysięcy żołnierzy. Po względnym utrwaleniu swojej władzy Antioch począł wprowadzać elementy niezależnej państwowości, między innymi wybijając własną monetę z wizerunkiem bogini Ceres. Tytulaturę, ustrój i metody zarządzania Antioch wzorował na monarchii Seleukidów.
Po pokonaniu sił Hypsaeusa armia Antiocha zdobyła Tauromenium. Powstańcy próbowali również zdobyć Syrakuzy, co jednak nie powiodło się. W 134 p.n.e. Senat desygnował sprawę Sycylii Lucjuszowi Kalpurniuszowi Pizonowi Frugi. Później jego obowiązki przejął Publiusz Rupiliusz. Za przywództwa Rupiliusza odbito Tauromenium i Ennę. Ostatecznie powstanie zakończyło się całkowitą pacyfikacją wyspy. Antioch-Eunus został pojmany i uwięziony w Morgantinie.
Przypisy
Kategoria:Powstania w starożytnym Rzymie Kategoria:Powstania niewolników Kategoria:Republika rzymska Kategoria:Historia Sycylii Kategoria:Sycylia (prowincja rzymska)