nieprzestrzeganie nowych przepisów na Sycylii podburzyło nastroje buntownicze wśród tamtejszych niewolników i ostatecznie doprowadziło do wybuchu wojny.
Pierwsze rozruchy miały miejsce w Syrakuzach i zostały stłumione. Równocześnie inna grupa niewolników zabiła swojego właściciela, Publiusza Kloniusza, i zgrupowała się niedaleko Erecla Minoa. Ich liczebność szybko urosła do około 2000 ludzi. Niewolnicy rozbili oddział wojska rzymskiego dowodzony przez Marka Titiniusza. Po zwycięstwie siły powstańców wzrosły do około 6000. Zorganizowali oni wiec i wybrali na swojego wodza Salwiusza, który ogłosił się królem i przyjął imię Tryfon. Swoje rządy, podobnie jak przywódca I powstania sycylijskiego, wzorował na monarchii Seleukidów. Jego tytulatura mogła wskazywać, że uważał się za następcę Eunusa-Antiocha. Jednocześnie spośród najbliższych kompanów ustanowił radę doradców. Symbolika jego otoczenia stanowiła mieszankę rzymskiej symboliki władzy i tradycji wschodnich monarchii hellenistycznych. Historycy nie są zgodni co do tego, czy sposób zarządzania powstaniem przez Tryfona był na tyle rozwinięty, aby móc uznać tereny objęte buntem za osobną organizację państwową.