Przystąpienie Boliwii do Jednolitej Konwencji o Środkach Odurzających z 1961 roku, z zastrzeżeniem opisanym powyżej, sprawia, że tradycyjne sposoby zażywania nie są uważane za łamiące jej postanowienia. Boliwijska konstytucja chroni tradycyjną konsumpcję koki i jej liści w swojej konstytucji, w rozdziale siódmym, odnoszącym się do „Różnorodności biologicznej, koki, obszarów chronionych i zasobów leśnych”. „Sekcja II koka”, w art. 384 stanowi: Konstytucja Boliwii chroni rodzimą i tradycyjną kokę jako dziedzictwo kulturowe, odnawialne zasoby naturalne różnorodności biologicznej Boliwii oraz jako czynnik spójności społecznej. Koka w swoim naturalnym stanie nie jest narkotykiem. Jej rewaloryzacja, produkcja, wprowadzanie do obrotu i uprzemysłowienie podlegają prawu.

Argentyna Na północy Argentyny utrzymuje się tradycja el coqueo pomimo uprzedzeń, z którymi się spotyka, praktyka ta jest oznaką tożsamości i powszechną praktyką społeczną.

Spożycie liści koki w postaci el acullico nie jest uważane za zażywanie narkotyków i jest opisane w ustawie 23737 z 1989 roku, w art.