Jednocześnie odmiennie i przeciwstawnie potrafi być postrzegany sam gatunek ludzki, który jest lub dehumanizowany, a więc widziany wyłącznie jako swego rodzaju reprezentant sił złowrogich i osobliwych – obcy twór spoza świata natury, który ją tylko zaburza i najeżdża.
Zjawisko jest na stałe zakorzenione w cywilizacji zachodniej i dotyczy zwłaszcza ludności z terenów zurbanizowanych, w społeczeństwie wysoko rozwiniętym, mającym zredukowany kontakt z dziką fauną i florą, a wiedzę oraz wyobrażenie o nich czerpiącym głównie ze środków masowego przekazu, zdecydowanie bardziej niż przez pryzmat osobistego obcowania z nimi na co dzień. Syndrom Bambiego jest dodatkowo warunkowany też przez czynniki wychowawcze i socjalizacyjne. Przejawia się skłonnością do obdarzania zwierząt większą empatią niż ludzi, a także przyjmowania postaw w kontrze do realiów cywilizacji, kultury i natury ludzkiej.