Eugeniusz Władysław Spittal (ur. 1 grudnia 1885 w Założcach, zm. 25 października 1957 w Gliwicach) – nauczyciel, działacz ruchu ludowego, poseł na Sejm RP z listy Polskiego Stronnictwa Ludowego "Piast" w latach 1922 - 1927.

Syn Tadeusza, urzędnika sądowego, i Joanny Markwart, córki administratora majtku ziemskiego. Miał ośmiororodzeństwa. Jednym z jego braci był Stanisław Spittal, major lekarz Wojska Polskiego. Po ukończeniu gimnazjum w Tarnopolu podjął studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego. Po studiów pracował jako nauczyciel języka polskiego, łaciny i greki w gimnazjach w Stanisławowie, Lwowie i Tarnopolu. Od 1905 r. aktywny działacz ruchu ludowego. Po rozłamie w ruchu związał się z Polskim Stronnictwem Ludowym "Piast" Wincentego Witosa. W 1916 został aresztowany przez Rosjan i zesłany do Irkucka na Syberii, gdzie po rewolucji w 1917 pełnił funkcje prezesa Rady Wygnańczej i wiceprezesa Polskiej Gminy. Pracował też jako nauczyciel w tamtejszym Polskim Gimnazjum Realnym Koedukacyjnym, którego był współorganizatorem. Do Polski powrócił w 1921, kontynuując pracę nauczycielką i działalność społeczną. W 1922 kandydował do Sejmu RP, zostając posłem z listy PSL "Piast". Mandat pełnił do 1927 r. Był przeciwnikiem przewrotu majowego, dokonanego przez Józefa Piłsudskiego. Od 1931 r.