W 1737 r. zaczęto kłaść fundamenty pod murowany kościół i 9 lipca 1738 r. położono kamień węgielny. Wzniesiony kościół poświęcono 7 września 1754 r.
W 1768 roku kościół konsekrował biskup sufragan białoruski Feliks Towiański (biskup pomocniczy diecezji wileńskiej dla Białorusi).
Kościół nadal pozostawał filią parafii w Orszy, ale w 1776 r. biskup Stanisław Bohusz Siestrzeńcewicz wizytując kościół faszczowski zamienił filię na parafię, inwentarz kościelny, opatrzony swoją pieczęcią, oddał ks. Dominikowi Brzezińskiemu SJ, którego zamianował kuratem. Ta nominacja była sprzeczna z zasadami instytutu zakonnego, więc wiceprowincjał ks. Stanisław Czerniewicz SJ odwołał ks. Brzezińskiego do Orszy, a z ramienia swojego przysłał administratora parafii faszczowskiej.
Jezuici obsługiwali parafię faszczowską do 1820 roku, kiedy władze zakazały działalności Towarzystwa Jezusowego na terytorium Imperium Rosyjskiego. W kościele pracowało zwykle dwóch księży jezuitów z kolegium Orszańskiego.
W kościele trwał kult obrazu Najświętszej Maryi Panny Faszczowskiej (Chwaszczowskiej) i przechowywano relikwie św. Symplicjana. Zapisy sięgające 1787 roku stwierdzają: „Najświętsza Bogurodzica, znana od prawie dwóch stuleci z wielu łask i cudów w swoim faszczowskim obrazie, dokonała w tym roku cudownych dowodów swojej macierzyńskiej dobroci”.