Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w macierzystym pułku, który stacjonował w Dęblinie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 465. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 10 lipca 1922 został zatwierdzony na stanowisku dowódcy II batalionu. Z dniem 3 października 1924 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy 1 batalionu granicznego w Budsławiu, pozostając w ewidencji 15 pp. 23 stycznia 1928 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika z dniem 1 stycznia 1928 w korpusie oficerów piechoty i 40. lokatą. W listopadzie 1928 został przeniesiony z KOP do 75 pułku piechoty w Chorzowie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W lutym 1932 został przeniesiony do 59 pułku piechoty w Inowrocławiu na stanowisko dowódcy pułku. Na pułkownika został awansowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 5. lokatą w korpusie oficerów piechoty.