Ponieważ w Warszawskiej Szkole Pielęgniarstwa (WSP) obowiązywała de facto zasada numerus nullus, wyszła z inicjatywą powołania osobnej szkoły dla pielęgniarek żydowskich. Efektem jej starań powołano w marcu 1922 roku Towarzystwo Popierania Szkoły Pielęgniarek (TPSP); w listopadzie tegoż roku została członkiem jego zarządu. Opracowała także projekt curriculum dla projektowanej placówki. Opowiadała się przy tym za bardziej ambitnym programem nauczania, niż proponował amerykański lekarz dr Jacob J. Golub, który pełnił podówczas funkcję dyrektora Departamentu Medyczno-Sanitarnego Jointu. Optowała za tym, by nauczanie trwało dwa lata. Oczekiwała, że żydowskie pielęgniarki staną się krzewicielkami oświaty i higieny wśród mas żydowskich. Jednocześnie zakładała, że możliwość wykonywania zawodu pielęgniarki umożliwi wielu żydowskimi kobietom uzyskanie ekonomicznej niezależności. Działalność Szkoły pielęgniarstwa przy Szpitalu Starozakonnych w Warszawie uroczyście zainaugurowano w jej obecności 8 lipca 1923 roku.