Szkoła posiadała dwa konie, większość wyposażenia pochodziła z dotacji oraz darów od organizacji społecznych i miejscowych ogrodników. Uczniowie szkoły brali udział w odbudowie szkolnego gospodarstwa, wykonując prace murarskie, stolarskie i ślusarskie.
W 1946 roku Powiatowa Szkoła Ogrodnicza została przekształcona w 3-letnie Gimnazjum Ogrodnicze, zorganizowane według wzorów przedwojennych. W 1948 roku szkołę opuściło pierwszych 12 absolwentów, w tym samym roku szkoła została zelektryfikowana, otwarto także internat męski w zaadaptowanym budynku inwentarskim. W 1948 roku szkołę przekształcono w 4-letnie Liceum Ogrodnicze I stopnia. W latach 1946–1950 do szkoły uczęszczało rocznie przeciętnie 120 uczniów.
W 1950 roku z województwa szczecińskiego sprowadzono deszczownię, którą następnie wyremontowano staraniem uczniów. Z początkiem roku szkolnego 1950/51 liceum I stopnia przekształcono w Liceum Ogrodnicze II stopnia. 5 września 1951 roku liceum przemianowano na 4-letnie Technikum Ogrodnicze. W 1954 roku dyrektorem szkoły został Wiktor Bogusławski, rok później funkcję tę objął Eugeniusz Adamus.
Od 1958 roku nauka w Technikum Ogrodniczym trwała 5 lat. W 1958 roku pożar strawił zakupiony w 1947 roku barak szkolny, w którym znajdowały się sale lekcyjne. W 1961 roku dyrektorem został mianowany Czesław Kłaniecki.