Prawdopodobnie pierwotnie pełniła funkcję mieszkania dla rektora szkoły parafialnej i podobnie jak sąsiednie budynki, należała przypuszczalnie do kapituły tarnowskiej.
Istnienie murowanej budowli określonej jako dom rektora zauważone zostało w 1597 roku podczas wizytacji kardynała Jerzego Radziwiłła. Od lat 80. XVII wieku dom przeznaczony był na rezydencję prałata kanclerza. Od XVIII wieku zaliczał się do budynków założonej przez Wojciecha Kaszewicza małej akademii (kolonii akademickiej), zwanej Akademiolą, pełniąc hipotetycznie funkcję mieszkania dla uczniów i służby. mały|lewo|Widok (po lewej) na elewację tylną i południową scholasterii Po zajęciu Tarnowa przez Austrię w wyniku I rozbioru Polski dom został zajęty na rzecz Funduszu Religijnego. W oszacowaniu z 1795 roku określono jego stan techniczny jako dobry. Po likwidacji akademii i utworzeniu w jej miejscu austriackiego gimnazjum budynek, po odpowiednim zaadaptowaniu go w latach 1814–1817, przeznaczono na lokum dla dyrektora szkoły. Funkcję tę pełnił do początku XX wieku, kiedy instytucje szkolne zostały wyprowadzone z kamienic przy placu Katedralnym, a sam dom był w bardzo złym stanie technicznym. Planowano, wraz z sąsiednimi budynkami, jego przebudowę, jednakże kiedy w 1903 roku władze miejskie uznały m.in.