W związku z zakończeniem wojny, w maju 1946 roku roboty wykończeniowe wstrzymano, po czym w maju kolejnego roku zakonserwowany kadłub odstawiono w zatoce Gareloch u ujścia rzeki Clyde. Stan zaawansowania prac wynosił wówczas 75%.
W 1955 roku rząd Indii uznał, że dla wzmocnienia swojej budowanej marynarki wojennej potrzebuje lotniskowca. Tradycyjnym dostawcą okrętów dla Indii była wówczas Wielka Brytania, z której sił zbrojnych wywodziła się organizacyjnie armia Indii. O potrzebie posiadania takiego okrętu premiera Nehru przekonał lord Mountbatten. Po negocjacjach, w styczniu 1957 roku Indie kupiły „Herculesa”, który miał zostać ukończony zgodnie z nowoczesnymi standardami, obejmującymi między innymi wyposażenie w ukośny pokład do lądowania, katapultę parową, lustrzany i nowoczesne wyposażenie radioelektroniczne i dowodzenia. Dla służby w gorącym klimacie otrzymał także systemy klimatyzacji i izolację termiczną. Ukończenie i wyposażenie okrętu zlecono stoczni Harland and Wolff w Belfaście, która wcześniej prowadziła analogiczne prace na bliźniaczym dla Kanady. Stał się on zarazem ostatnim ukończonym z brytyjskich lotniskowców budowy wojennej. Okręt został ukończony i wcielony do marynarki indyjskiej 4 marca 1961 roku. Otrzymał nazwę „Vikrant” (w sanskrycie: odważny, śmiały).