Rozwój książki japońskiej jest ściśle powiązany z książką chińską, to z Chin właśnie pochodziły zarówno sposób wytwarzania papieru, pierwsze formy książki, system pisma oraz metody druku, jak i najczęściej buddyjskie treści pierwszych książek.
Forma książki Chińska kaligrafia na kościach i szylkretach datuje się na XVIII-XII w. p.n.e. Według legend chińskie pismo zostało wynalezione przez Cangjie, którego zainspirowały tropy zwierząt i ślady ptasich pazurów na piasku. Adaptacja chińskich znaków w Japonii, kanji (漢字), rozpoczęła się pod koniec IV w. Do VII w. wielu japońskich uczonych – przede wszystkim mnichów buddyjskich – podróżowało do Chin, co znacznie przyspieszyło zadomowienie się tego pisma w ich ojczyźnie. Ostatecznie kanji, dzięki temu, że były narzędziem przybywającego na wyspy chińskiego buddyzmu, stały się oficjalnym systemem pisma w Japonii.
Papier pojawił się w Chinach około II w. n.e. – tysiąc lat przed pojawieniem się w Europie. Również bardzo wcześnie, bo już w 686 r., Chińczycy zaczęli stosować drzeworyty, w tym czasie pojawiły się pierwsze drukowane zwoje. W Japonii zwój (kansubon 巻子本) pojawił się w V w. i aż do X w. był dominującą formą książki.