Fregata „Betwa” została zbudowana w stoczni Vickers w Newcastle upon Tyne jako trzeci i ostatni z indyjskich okrętów projektu 41. Stępkę pod budowę położono 29 maja 1957 roku, a wodowanie odbyło się 15 września 1959 roku. Otrzymała nazwę „Betwa” od rzeki. Weszła do służby 8 grudnia 1960 roku, jako ostatnia z grupy sześciu zamówionych fregat, a także po dwóch zamówionych później fregatach typu 12 (Whitby).
Skrócony opis Okręty projektu 41 stanowiły dość duże fregaty z typowymi liniami kadłuba i architekturą dla brytyjskich okrętów tej klasy lat 50. Pokład dziobowy ciągnął się na większość długości okrętu, obniżając się dopiero na rufie, a na samym dziobie pokład było dodatkowo podniesiony dla polepszenia dzielności morskiejNa podstawie . Na pokładzie dziobowym i rufowym umieszczone były pojedyncze wieże artylerii uniwersalnej, a pomiędzy nimi rozciągała się grupa niskich nadbudówek. Ściany nadbudówki dziobowej stanowiły przedłużenie burt. Okręty miały dwa maszty kratownicowe, mieszczące zarazem wyloty spalin silników, bez klasycznych kominów. Wyporność normalna okrętów wynosiła 2300 długich ton (ts), a pełna 2520 ts. Długość wynosiła 103,6 m, a szerokość 12,2 m. Zanurzenie podawane jest w źródłach od 3,6 m do 4,9 m.