Norwid przebywał wówczas w Monachium i korespondował z przebywającym w Poznaniu Władysławem Wężykiem. Od niego też zapewne mogła pochodzić niedokładna pogłoska o powstającym dramacie. Norwid bowiem na pewno utworu w 1842 roku nie skończył, zachował go jednak w tece swoich rękopisu. Przełomem dla dalszych losów dramatu okazało się spotkanie poety latem 1847 w Rzymie z Józefem Bohdanem Zaleskim. W październiku 1847 napisał bowiem do Stanisława Koźmiana: Bohdan «Patkula »wskrzesił we mnie i tego niepokoju mi narobił, którego tak bardzo potrzebuję.
Przynajmniej do grudnia 1847 Norwid nie zabrał się jednak za pracę nad Patkulem, w tym czasie bowiem kończył pracę nad pierwszą wersją Wandy. Wysyłając rękopis tego utworu Bohdanowi Zaleskiemu do Paryża, obiecywał, że nadeśle wkrótce Patkula. Zaleski w liście z 27 stycznia gorąco mu w tej pracy sekundował. Norwid już jednak pracy nad tym dramatem nie ukończył, a autograf mógł zniszczyć. Nie zachował się on, nawet częściowo w żadnym innym rękopisie.
Przypisy . .
Bibliografia
Kategoria:Polskie utwory dramatyczne Kategoria:Dramaty Cypriana Kamila Norwida