Budynek mieścił pięć sal wykładowych, mieszkanie rektora i pokoje mieszkalne dla personelu pomocniczego, stypendystów i choralistów.
Szkoła od pierwszych lat cieszyła się dużą renomą i wysokim poziomem nauczania; była cenionym ośrodkiem życia umysłowego. Pierwszym protestanckim rektorem od powstania gimnazjum był Andrzej Winkler, założyciel miejskiej drukarni mieszczącej się w jednym z budynków koło przykościelnego cmentarza św. Elżbiety oraz wraz z J. Hessem reformator w zakresie programu i metod nauczania. Szkoła przez stulecia utrzymywana była na najwyższym poziomie nauczania i do otwarcia Uniwersytetu Wrocławskiego, stanowiła główną placówkę edukacyjną.
Na początku XVIII wieku szkoła nie była już w stanie przyjąć większej ilości uczniów. Początkowo dzielono pomieszczenia klasowe przepierzeniami, od 1781 roku ścinkami murowanymi. W 1824 roku planowano rozbudować szkołę w stronę ul. Odrzańskiej, ale z powodu braku funduszu z tego zrezygnowano; w 1829 zakupiono sześć budynków przylegających od strony ul. Jatki.