mały|areny wojen syryjskich: Cylicja, Syria, Celesyria i Fenicja II wojna syryjska – konflikt zbrojny toczący się od ok. 260 p.n.e. do ok. 253 p.n.e. pomiędzy ptolemejskim Egiptem a państwem Seleukidów.
Prolog mały|moneta z wizerunkiem Antiocha II Theosa mały|popiersie Ptolemeusza II Filadelfosa Około 262 p.n.e. Ptolemeusz II obsadził członka swojego rodu, tzw. Ptolemeusza Syna (najczęściej identyfikowany jako Ptolemeusz Nios) na pozycji wicekróla w Efezie. Było to najpewniej wynikiem chęci dążenia Ptolemeusza do wzmocnienia swojej władzy w basenie Morza Egejskiego i efektem wzrostu egipskiego zaangażowania w regionie po wydarzeniach wojny chremonidejskiej. Około 261 p.n.e. zmarł król seleukidzki Antioch I, a jego następcą został Antioch II. Ok. 260 Ptolemeusz Syn zbuntował się przeciwko zwierzchnictwu Ptolemeusza II. Wystąpienie Efezu przeciw Ptolemeuszom poparł dowódca wojskowy z Miletu Timarchos, który wykorzystał sytuację i zajął wyspę Samos. Wkrótce Ptolemeusz II zdołał odzyskać kontrolę nad wyspą Samos i Efezem, ale Antioch II w międzyczasie zajął Milet dotychczas znajdujący się w strefie wpływów egipskich.