Józefa Piłsudskiego, a sam obszar przecięty był nieistniejącym odcinkiem ulicy Świebodzkiej (Freiburgerstraße), również obustronnie zabudowanej kamienicami.
W wyniku działań wojennych prowadzonych w czasie II wojny światowej podczas oblężenia Wrocławia w 1945 r., kiedy to Wrocław został ogłoszony twierdzą, wspominana wyżej zabudowa uległa niemal całkowitemu zniszczeniu. Po wojnie stopniowo teren ten odgruzowano i na nowo zagospodarowano.
Okres projektowania i realizacji Projekt całego zadania, jakim była budowa osiedla Plac PKWN, powstał jeszcze w końcowym okresie socrealizmu w 1955 r. (1954 r.). Wydarzenia historyczne tamtego okresu sprawiły jednak, że już na przełomie 1955 i 1956 roku nastąpiła krytyka tego nurtu. Dało to możliwość i impuls dla zwrotu w stronę nowoczesności i modernizmu. Podstawą jego założeń było zapewnienie mieszkańcom słońca, świeżego powietrza i zieleni, a także stosowanie swobodnej kompozycji urbanistycznej. Takie nowe podejście i zasady szczególnie mocno ujawniły się pośród młodych architektów, którzy rozpoczęli wówczas pracę w biurach projektów, a byli pierwszym pokoleniem wykształconym już we Wrocławiu. Istotnym było także dążenie do stworzenia nowego centrum miasta.