Tortury nie sprawiają oczekiwanego przez króla wrażenia na zebranych. Monarcha obciąża za to odpowiedzialnością wykonawcę wyroku, Waldena, który przesadził z okrucieństwem. Walden zostaje kilka tygodni później złapany przez konfederatów Eleonory i zastrzelony bez jej wiedzy. Czekająca w puszczy Eleonora dowiaduje się o śmierci ukochanego z listu wojewody Przebendowskiego. Hagen po egzekucji traci wiarę, porzuca kapłaństwo, żeni się z córką dozorcy więzienia w Dreźnie, Amelią, z którą skojarzył go Patkul. W kilka lat później, po klęsce Szwedów pod Połtawą, Eleonora, już jako poddana cara rosyjskiego, udaje się do Kazimierza, by pochować ciało Patkula. Przygodny grób w miejscu egzekucji jest jednak pusty. Eleonora zleca więc jedynie wyrycie na leżącym nieopodal kamieniu napisu: Patkul 10.X.1707.