Według Altaya Coskuna dodatkową okolicznością, która mogła skłonić Ptolemeusza do ataku, był fakt, że Seleukos w owym okresie zmagał się z Mitrydatesem, królem Pontu oraz swoim bratem, Antiochem Hieraksem.
Przebieg Berenika ogłosiła królem swojego syna (miał on wówczas nie więcej niż pięć lat). Doszło w związku z tym do jednoczesnej proklamacji dwóch władców imperium. Ptolemeusze zorganizowali wyprawę wojenną, wykorzystując flotę znajdującą się w Seleucji i zajmując miasto Soloj w Cylicji; dowódcami ekspedycji byli Pitagoras i Aristokles; w wyniku tej wyprawy zabity został strateg Cylicji Arybazos, wierny Seleukosowi. Mniej więcej w tym samym czasie lub później seleukidzki dowódca floty stacjonującej w Efezie, imieniem Sofron, przejął kontrolę nad miastem i oddał je pod władanie Egiptu. Inni historycy (Coşkun) uważają, że bunt Sofrona miał miejsce jeszcze przed atakiem ptolemejskim na Azję Mniejszą. Inne rejony Azji Mniejszej, m.in. Kildara, również dostały się pod panowanie Egiptu.