W 1947 powrócił do Niemiec, początkowo działał w Niemieckiej Partii Centrum, następnie w Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej. Pracował jako doradca ekonomiczny w Düsseldorfie i Duisburgu, ponieważ stał się persona non grata w Protektoracie Saary. Był zdecydowanym zwolennikiem utrzymania Saary w granicach RFN wbrew stanowisku Konrada Adenauera, którego starał się przekonać do tego pomysłu. Od 1951 do 1959 pozostawał dyrektorem zarządzającym instytutu przemysłowego w Kolonii. W latach 1952–1959 deputowany Bundestagu, oddelegowany także do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy (1954–1956) i Parlamentu Europejskiego (1959). W latach 1959–1963 i 1964–1957 członek Wysokiej Władzy Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, odpowiadał m.in. za koordynację polityki energetycznej oraz branżę węgla i stali. Po likwidacji tej instytucji przeszedł do Komisji Europejskiej kierowanej przez Jeana Reya, gdzie był wiceprzewodniczącym odpowiedzialnym za badania, innowacje i dystrybucję informacji. Po zakończeniu kariery politycznej zajął się publikowaniem książek, został też szefem stowarzyszenia właścicieli statków.

Był żonaty z Margarete Werners, miał troje dzieci. Zmarł krótko przed swoimi 105. urodzinami.

Odznaczenia Odznaczony m.in.