Podczas I wojny światowej sprawował opiekę nad uchodźcami z Galicji w obozie Choceň w Czechach. W listopadzie 1918 był uczestnikiem obrony Lwowa w służbie sanitarnej Komendy Uzupełnień „Sokoła-Macierzy”.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości od 1919 był naczelnikiem Wydziału Zdrowia w Urzędzie Wojewódzkim w Lublinie. W 1923 przeszedł w stan spoczynku. W tym roku został kierownikiem Laboratorium chemiczno-lekarskiego i higieniczno-bakteriologicznego prof. Kazimierza Panka. Później przekształcił tę placówkę w Spółkę wytwórczą „Serovac” wraz z lekarzami Lesławem Węgrzynowskim, Zdzisławem Steusingiem, Rudolfem Weiglem. W spółce był kierownikiem działu chemiczno-bakteriologicznego i serologicznego analiz diagnostyczno-lekarskich. W 1924 wprowadził dział analiz sądowych jako zaprzysiężony biegły chemik. Był prezesem Towarzystwa Higienicznego i członkiem Towarzystwa Lekarskiego Lwowskiego. Działał w Polskim Towarzystwie Opieki nad Kresami i w Lidze Pomocy Społecznej. Był prezesem Rady Wojewódzkiej i członkiem Rady Naczelnej Związku Ludowo-Narodowego. Następnie członek Obozu Wielkiej Polski i od 1929 Rady Naczelnej Stronnictwa Narodowego. Kandydował w wyborach do Sejmu w 1928 i 1930.