Poszukiwał racjonalnych i bezwyjątkowych prawa rządzących sferą polityczną, zapewniających pomyślność i potęgę państwom. W przeciwieństwie jednak do Hobbesa unikał psychologizmu, sięgając po analizę procesów historycznych i wywodząc władzę nie z umowy społecznej, ale ekonomicznej struktury społeczeństwa.

Pomimo tego, że Harrington był zwolennikiem republiki jako ustroju najlepszego i najbliższego wskazaniom rozumu, w swojej analizie kładł nacisk na stabilność ustrojową. Poszukując socjologicznych podstaw stabilności poszczególnych ustrojów politycznych, Harrington odnajduje je w strukturze własności (przede wszystkim ziemskiej) w danym państwie, którą nazywa „bilansem własności” (balance of property). Z kolei system rządów określa on mianem „nadbudowy” (suprastructure).

Stabilne rządy opierają się na dominującej klasie właścicieli. Monarchia absolutna to ustrój, gdzie władza polityczna i ekonomiczna zgromadzone są w jednym ręku i gdzie władca kontroluje 3/4 własności. Tam, gdzie nieliczna grupa kontroluje 3/4 własności, stabilnym ustrojem będzie arystokracja lub monarchia mieszana (król dzieli się władzą z arystokracją). Jeśli własność jest rozproszona, to takim ustrojem będzie republika (Commonwealth).