Jan Filipów (ur. 5 lipca 1897 we Lwowie, zm. 17 sierpnia 1920 pod Zadwórzem) – sierżant sztabowy Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 5 lipca 1897 we Lwowie, w rodzinie Jana i Marii z Brylów. W 1912 zakończył naukę w szkole średniej i podjął pracę w charakterze agenta handlowego w rodzinnym mieście. Trzy miesiace przed wybuchem I wojny światowej wstąpił do Związku Strzeleckiego.
Służył w 10. kompanii III baonu 3 pułku piechoty Legionów Polskich. Uczestniczył w kampanii wołyńskiej. Wiosną 1917 został wymieniony jako starszy szeregowiec we wniosku o odznaczenie austriackim Krzyżem Wojskowym Karola. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) służył jako starszy szeregowiec w Polskim Korpusie Posiłkowym. Później został internowany przez Austriaków w Máramarossziget. Po uwolnieniu wrócił do Lwowa. Od początku listopada 1918 wziął udział w obronie miasta przed Ukraińcami. Walczył na Górze Stracenia pod dowództwem rotmistrza Romana Abrahama. W 1919 został ranny w czasie walk w Małopolsce Wschodniej. Latem wstąpił do Małopolskich Oddziałów Armii Ochotniczej i został przydzielony do Detachement rtm. Abrahama. Poległ 17 sierpnia 1920 w bitwie pod Zadwórzem.