Będąc zastępcą dowódcy pułku, wkroczył w 1922 roku wraz z pułkiem na Śląsk, na którym służył do grudnia 1923 roku.
Po zakończeniu walk powstańczych i wyleczeniu awansował na stopień kapitana Wojska Polskiego i został komendantem Dworca Głównego w Poznaniu, a następnie został dowódcą III Batalionu 73. Pułku Piechoty w Kępinie.
W 1921 r. kapitan Adam Białoszyński jako dowódca 73. Pułku Piechoty walczył w III Powstaniu Śląskim, a w 1922 roku w defiladzie wkraczał ze swoim oddziałem do miasta Bytomia. W pułku tym służył jeszcze do grudnia 1923 roku.
Po zakończeniu walk powstańczych wrócił do Poznania. W 1921 ożenił się z Zofią Jagodzińską z Psarskich niedaleko Kiekrza. W latach 1923–1939 zajmował się rolnictwem w gospodarstwie żony. Pierwszym ich dzieckiem była córka Halina (ur. 1922), następnie syn Mirosław (ur. 1923), córka Eugenia (ur. 1925), syn Bogdan, (ur. 1928) oraz córka Lubomira (ur. 1930).
Służbę czynną zakończył w 1928 roku. W 1932 roku wraz z kolegami – marynarzami brał udział w odsłonięciu Pomnika Wdzięczności Chrystusa Króla na dzisiejszym placu Adama Mickiewicza w Poznaniu. Był fundatorem i członkiem w nadaniu aktu erekcyjnego budowy Szkoły Podstawowej w Kiekrzu.mały|IV Kompania Marynarzy podczas odsłonięcia Pomnika Wdzięczności Chrystusa Króla (1932)