Żona hrabiego, Zofia z Potockich Tarnowska zapewniła sukno mundurowe (miała już doświadczenia w organizacji dóbr na potrzeby armii z Naczelnego Komitetu Narodowego). Krawcy z Tarnobrzega uszyli mundury za darmo. Buty i detale umundurowania opłacił Tarnowski. Broń zapewniła Powiatowa Komenda Policji w Tarnobrzegu. Konie dla kawalerii pochodziły ze stadniny pałacowej w Dzikowie, jak również od ziemian z regionu. Łącznie do oddziału wstąpiło 59 osób, w tym dwaj synowie hrabiego: Jan Juliusz (20 lat, poległ) i Artur (17 lat, odznaczony za udział w walkach Krzyżem Walecznych). 32 osoby miały mniej niż dwadzieścia lat (najmłodszy miał ich szesnaście), ośmiu było studentami, ewentualnie uczniami i tylko 21 miało jakiekolwiek doświadczenia wojskowe.

25 lipca 1920 ochotników pożegnano mszą w tarnobrzeskim kościele dominikańskim. Odprawił ją przeor, ojciec Stanisław Markiewicz. Kazanie wygłosił prefekt gimnazjalny, ksiądz Tomasz Gunia. Po mszy, na dziedzińcu klasztornym, przemówił Zdzisław Tarnowski. W jednym z fragmentów swojej mowy powiedział:Polskę zwano od wieków „przedmurzem chrześcijaństwa”, bo polscy rycerze, walcząc w obronie ojczyzny, walczyli równocześnie w obronie wiary ojców naszych i w obronie cywilizacji Zachodu.