Po doktoracie, jako adiunkt w Katedrze Literatury i Języka Polskiego WSP w Rzeszowie, poświęcił się badaniom nad beletrystyką historyczną, utworami o problematyce wiejskiej i poezją okresu międzywojennego. Otrzymał nagrodę rektora WSP w Rzeszowie za osiągnięcia naukowe w latach 1975, 1979, 1981, 1983 i 1995. Angażował się w prace Towarzystwa Naukowego w Rzeszowie (członek zarządu 1975–1980) i Rzeszowskiego Oddziału Towarzystwa Literackiego im. A. Mickiewicza (członek zarządu 1980–1993). Od stycznia do września 1977 sprawował funkcję pełnomocnika rektora do spraw młodzieży (w randze prodziekana), a w roku akademickim 1981/1982 był zastępcą dyrektora nowo powołanego Instytutu Filologii Polskiej do spraw nauki.

Habilitował się na podstawie monografii W cieniu „Herostratesa”. O tradycjach romantyzmu w poezji polskiej lat 1914–1939 (1994), po czym objął w rzeszowskiej WSP stanowisko profesora nadzwyczajnego. W tym okresie pracował naukowo nad liryką dwudziestowieczną, w tym nad zagadnieniem poezji czystej. W 2004 został mianowany profesorem nauk humanistycznych. Kierował Zakładem Literatury Polskiej XX wieku w Instytucie Filologii Polskiej od 2006 do emerytury w 2010.