palmy seszelskiej (Lodoïcea Seychellarum), dziwidła dzwonkowatego (Tacca Phallifera), sagowca podwiniętego (Cycas Circinalis) i pandanu (Pandanus). Modele 40, 70 i 112, nie oznaczone w katalogu, zostały zidentyfikowane a posteriori odpowiednio jako tung molukański (Aleurites triloba), ocotea (Oreodaphne) i (Elaeocarpus integrifolius).

Pełny spis kolekcji przechowywanej w Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu, wraz z notą opisową każdego modelu, dostępny jest w katalogu online muzeum.

Dzieło naukowe czy dzieło sztuki? Carporama była pierwotnie kolekcją naukową: Robillard odtworzył jak najdokładniej gatunki egzotyczne, które były nieznane botanikom stacjonującym we Francji, ponieważ nie mieli możliwości obserwowania ich w stanie naturalnym, ale tylko z okazów wybielonych, wysuszonych w zielniku lub zakonserwowanych w alkoholu. I tak, według Le Cultivateur (sierpień 1830), palma seszelska “była absolutną nowością dla europejskich botaników”.