Piotr Małaszyński (ur. 15 lipca 1897 w Skopówce, zm. prawd. w lutym 1945 w III Rzeszy) – polski doktor praw, oficer Wojska Polskiego, urzędnik samorządowy w II Rzeczypospolitej.
Życiorys Urodził się 15 lipca 1897 w Skopówce lub w Kołomyi. Był synem Emeryka (leśniczy) i Marii z domu Pawlak. Od 1910 czył się w C. K. Gimnazjum w Kołomyi. W tym mieście od 1910 do 1913 działał w harcerstwie, od 1913 do 1913 w Polskiej Drużynie Strzeleckiej. Po wybuchu I wojny światowej wyruszył wraz z Stanisława Schustera-Kruka i od 20 sierpnia 1914 był żołnierzem Legionów Polskich. Służył w szeregach 2 pułku piechoty w składzie II Brygady podczas kampanii. W lutym 1918 zdał maturę w macierzystym gimnazjum.
U kresu wojny od listopada 1918 brał udział w obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej. Później uczestniczył w walkach o Kresy Wschodnie. Podczas wojny polsko-bolszewickiej walczył w szeregach 205 pułku piechoty. Mianowany na stopień podporucznika piechoty z dniem 1 lipca 1919. W okresie pokoju pełnił funkcje szefa okręgowego Urzędu Przysposobienia Rezerwy przy Dowództwie Okręgu Generalnego „Lwów”, komendanta okręgu Związku Strzeleckiego we Lwowie, oficera placu Biała-Bielsko. Był oficerem 40 pułku piechoty ze Lwowa. Potem awansowany na stopień porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919.