Leopold Nowak (ur. 17 sierpnia 1904 w Wiedniu, zm. 27 maja 1991 tamże) – austriacki muzykolog.
Życiorys Uczył się w Konserwatorium Wiedeńskim u Louisa Dité (fortepian i organy) i Franza Schmidta (kontrapunkt), studiował też na Uniwersytecie Wiedeńskim u Guido Adlera i Roberta Lacha. W 1927 roku obronił doktorat na podstawie dysertacji Das deutsche Gesellschaftslied bei Heinrich Finck, Paul Hofhaymer und Heinrich Isaac (opublikowana pt. Das deutsche Gesellschaftslied in Österreich von 1480 bis 1550 w: „Studien zur Musikwissenschaft”, XVII, 1930). W 1932 roku habilitował się na podstawie pracy Grundzüge einer Geschichte des Basso ostinato (wyd. Wiedeń 1932). Od 1932 do 1973 roku był wykładowcą Instytutu Muzykologii Uniwersytetu Wiedeńskiego. W latach 1946–1969 pełnił funkcję dyrektora oddziału zbiorów muzycznych Austriackiej Biblioteki Narodowej. Zorganizował w Wiedniu szereg wystaw muzycznych poświęconych m.in. Antonowi Brucknerowi (1946), J.S. Bachowi (1950), muzyce kościelnej (1954), W.A. Mozartowi (1956) i Josephowi Haydnowi (1959). Był członkiem licznych komitetów i stowarzyszeń naukowych, m.in.