Drugi z zaginionych poematów Cienie powstał w latach 1856-1857. Wiązał się z jednej strony z cieniami zmarłych błądzącymi po Polach Elizejskich oraz z osobliwymi "cieniami" współczesnych, żyjących ale równocześnie "umarłych". Poemat tak się spodobał Teofilowi Lenartowiczowi, że podjął się go wydać i po drodze gdzieś go zagubił.
Ostatnim zaginionym poematem Norwida jest Milczenie napisane w 1882 na marginesie obszernego traktatu pod tym samym tytułem. Poemat prawdopodobnie nie został przez autora ukończony. Niczego nie wiadomo o okolicznościach jego zagubienia bądź zniszczenia.
Klasyfikacja Pierwszą obszerniejszą próbę klasyfikacji poematów Norwida przeprowadził J. W. Gomulicki w 1968 przy okazji wydania Utworów zebranych poety. Podzielił wówczas jego poematy na pięć grup głównie wedle ich tematyki i częściowo według rodzaju. Do pierwszej grupy przypisał utwory najbardziej poetyckie i jednocześnie intymne: Wesele, Pompeję, Szczesną, Epimenidesa, Wędrownego sztukmistrza, Echa, Garstkę piasku, Assuntę i A Dorio ad Phrygium.