W latach 1939–1941 był: kapelanem sierocińca w Łucku, proboszczem parafii Perespa i wikariuszem w Kowlu. W 1941 roku został proboszczem w Sienkiewiczówce, gdzie brał udział w działaniach konspiracyjnych polskiej samoobrony „ps. Boruń”. W czerwcu 1943 roku bezpiecznie przeprowadził konwój ewakuacyjny Polaków pod osłoną samoobrony do Łucka. Następnie został proboszczem łuckiej katedry, a w sierpniu 1945 roku przybył wraz z innymi Polakami do Lublina, przywożąc skarbiec katedry i cudowny Obraz Matki Bożej Latyczowskiej.
Gdy powrót do diecezji przemyskiej okazał się niemożliwy, wyjechał na Śląsk opolski i 21 sierpnia 1945 roku został duszpasterzem w parafii Podwyższenia Krzyża Świętego Brzegu. Jego staraniem wyremontowano zniszczony kościół, który 10 grudnia 1945 roku poświęcono. W 1946 roku wyremontował kościół w Brzezinie. Gdy w lutym 1950 roku władze komunistyczne usunęły go z Brzegu, został wikariuszem parafii św. Stanisława i św. Doroty we Wrocławiu. Nawoływał do „nieuszanowania zarządzeń władz państwowych” i dlatego był przez 4 miesiące aresztowany. W grudniu 1950 roku został dziekanem i proboszczem w parafii Lubań, ale w 1951 roku z powodu sprzeciwu władz państwowych, został proboszczem w parafii Nowa Sól.