1 listopada 1918 razem z bratem Andrzejem zgłosił się w Szkole Sienkiewicza. Wieczorem tego dnia przejął od kapitana Zdzisława Trześniowskiego komendę nad załogą szkoły. Następnego dnia zdał komendę kapitanowi Mieczysławowi Boruta-Spiechowiczowi. W nocy z 2 na 3 listopada 1918 zdobył Dworzec Główny i tereny kolejowe należące do dworca. 25 listopada 1918, w wyniku przeprowadzonej reorganizacji, objął dowództwo 6. kompanii II batalionu 2 Pułku Strzelców Lwowskich, późniejszego 39 Pułku Piechoty Strzelców Lwowskich.
W styczniu 1920 zwichnął nogę i naderwał ścięgna, w następstwie czego trzy miesiące spędził w szpitalu. W lipcu i sierpniu tego roku walczył w Armii Ochotniczej we Lwowie. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Na początku 1921 na własną prośbę został zwolniony do rezerwy. Posiadał przydział w rezerwie do macierzystego pułku, który stacjonował w Jarosławiu. 16 czerwca 1921 dowódca X Brygady Piechoty pułkownik Ryszard Hausner sporządził wniosek o odznaczenie kapitana Schramma Orderem Virtuti Militari za zdobycie Dworca Głównego we Lwowie oraz udział we wszystkich walkach pułku na stanowisku dowódcy 6. kompanii, a następnie II batalionu.