Powierzchnia grubo promieniście włóknisto-łuskowata lub wełnista, szarobrązowa, czasem z niebieskimi plamami lub niebieskim odcieniem, szczególnie w pobliżu brzegu. Blaszki Średnio gęste, o szerokości do 7 mm, zwykle grube lub lekko grube, segmentowate do brzuchatych, początkowo białe, potem brudnoróżowe, czasem zabarwione na niebiesko, zwłaszcza w pobliżu dolnej części krawędzi. Trzon Wysokość 34–100 mm, grubość 2,5–7 mm, cylindryczny, czasami u podstawy rozszerzony do 10 mm, początkowo pełny, potem rurkowaty. Na wierzchołku ciemnoniebiesko-szary lub indygo, ku dołowi bardziej szarawy, zwłaszcza w górnej części, u podstawy brudnobiały, owłosiony. Miąższ Bez wyraźnego zapachu i smaku. Cechy mikroskopowe Podstawki 27–43 × 8–12 µm, 4-zarodnikowe ze sprzążkami. Zarodniki 9–11(–11,5) × 6–7,5(–8) µm, Q = 1,2–1,7, cienkościenne, słabo zagięte. Krawędź blaszek częściowo płodna, częściowo sterylna. Cheilocystydy 20–55 × 6–13 µm, cylindryczne do maczugowatych lub nieregularnie wygięte do butelkowatych, rozproszone wśród podstawek. Skórka zbudowana ze strzępek o cechach przejściowych między cutis a trichodermą, promieniście ułożonych, o szerokości 7–24 µm z równie grubymi lub lekko napęczniałymi elementami końcowymi o szerokości do 25 µm. We włoskach wewnątrzkomórkowy, brązowawy pigment.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Dzwonkówka próchnolubna · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.