14 stycznia 1779 doszło do bitwy o Świętego Rocha, w której pięciuset austriackich żołnierzy broniących wzgórza, dało odpór 12-tysięcznej armii pruskiej. Bitwa dała początek tzw. „wojny kartoflanej” na ówczesnym pograniczu austriacko-pruskim. 14 batalionów i 30 szwadronów Prusaków z licznymi działami, pod dowództwem generała Wunsche rozmieściło się przed Zlatymi Horami, na przedmieściach od strony Rožmitálu, byłej cegielni i Ondřejovic. Przeciw nim stały na Świętym Rochu 2 bataliony pułku Langloisa z 8 działami. Od Owczej Góry przy Ondřejovicach po Biskupią Kopę rozłożyły się ochotnicze oddziały austriackie i jeden oddział Chorwatów, które miały chronić wzgórze przed okrążeniem. W początkowej fazie bitwy Prusacy zdobyli miasto, rozwinęli swoje skrzydła i zaczęli ostrzeliwać Świętego Rocha. Bombardowanie góry nie przyniosło żadnego rezultatu, za to celne strzały obrońców wzgórza uczyniły wielkie straty wśród pruskich wojsk, zwłaszcza tych, które wkroczyły na siodło pomiędzy kaplicą, a Biskupią Kopą. Zlodowaciałe, śliskie stoki góry były nie do zdobycia dla Prusaków. Po bezskutecznym ostrzale, wojska pruskie zwróciły główne uderzenie na lewe skrzydło austriackie.