Wojsko stróży nocnych pobiło ją i zabrało płaszcz. Teraz prosi dziewice jerozolimskie, by doniosły jej Miłemu, że zachorowała z miłości.

VII. Są tacy, którzy mówią językami ludzkimi i anielskimi, wygłaszają proroctwo, gotowi rozdać swoje majętności, tylko czy dość wszyscy mamy miłości. Tej, co jest cierpliwa, aż nadchodzi czas Bożego sądu; prawie święta w swym zniecierpliwieniu i nieomal budująca w zniszczeniu; co nie zazdrości i nie pyszni się, bo dość ma tego, że nigdy nie ma dość; nie szuka swego, ani cudzego, tylko tego co Boże; co jest surowa i dobrotliwa, nie myśląc złego, sama się nie gniewa; cieszy się tylko prawdą, we wszystko wierzy i wszystko rozgrzesza, bo wszystko cierpi; wszystkiego się spodziewa, czasem drzewa krzyżowego; która choć się gniewać nie chce, iluż gniewa. Tylko w miłości jest odpoczynek i sumienie. Języki zwiną się jak karty książek na sądzie, wiedza jest upiorem życia, proroctwo – widzeniem zaledwie nowej granicy czasów. Wszystko jest prochem na drodze ku Bogu. Tylko miłość pozostanie, jak hełm z brązu wrzucony w ogień z napisemː jesteś. Poeta mówi, że różne o tym śpiewał pieśni od czasów pacholęcych. Gdy czas zmężnieje jego słuchacze przypomną je sobie. Bo zasłaniał wzrok śpiewając, bez laurów, będąc ostatnim z poetów na świecie, który przyszedł nie w swoim czasie.