Sztukmistrz wędrując pod sklepieniem lipowej alei natyka się na żebraka z poskręcanymi chorobą nogami. Przekonuje go, że mijający go ludzie, ci idący do pracy, jak i ci wracający z zabawy, trudzą się dla jego dobra. Jedni zarobią pieniądze, którymi się z nim podzielą, drudzy znudzeni zabawą, pomyślą o jego cierpieniu. Żebrak zamiast wymuszać litość zaczyna ją znosić z pogodnym czołem i spotyka się z hojnością mijających go przechodniów. Wraca do domu szczęśliwy. Artysta rozmyśla o greckiej rzeźbie wznoszonej na grobie, gdy życie się już dopełniło, w białej, milczącej postaci, oddającej zakreślony kształt bytu w jego najwyższej realizacji, który zaczyna przekwitać. Słowem o posągu wszech-człowieka. Zrozumiał, że śmierć musi mieć w sobie i odgadł czym jest przydrożny kaleka i ci co dają mu jałmużnę, myśląc o grobie, zanim wszyscy spojrzą na rzecz jedną - główną.
Wreszcie wszedł Sztukmistrz do miasta przedzielonego na pół szeroką ulicą, zapatrzonego w światło i blask swych kościołów i pałaców. Gdzie przedmieścia słabiej oświetlone i luźniej zabudowane są już tylko cieniem centrum.