Przychodzi poskarżyć się, że z wału na granicy parku gozdawskiego zniknął krzyż, spod którego ona, dawna mamka panicza, spoglądała czasem. Spotkani chłopi powiedzieli, że to nie był Chrystus Pan naszej parafii, tylko dworski i tam trzeba pytać. Krzyż zwalono, a ona jak Magdalena chciałaby wiedzieć, gdzie go położono. Kiedy go znajdzie postawi go na swoim grobie. (Na pieśni trzeciej rękopis się urywa).
Przypisy . .
Bibliografia
Kategoria:Poematy Cypriana Kamila Norwida Kategoria:Polskie poematy