Działała w ramach Belgijskiej Partii Socjalistycznej, a po jej podziale w Partii Socjalistycznej. W 1978 była współzałożycielką luźno związanego z partią think tanku Tribunes socialistes, prezentującego postawę prowalońską. Od 1959 do 1964 radna miejska Uccle, a od 1976 do 1984 – Sprimont. Od stycznia do października 1973 pełniła funkcję sekretarz stanu ds. współpracy rozwojowej (jako pierwsza kobieta w historii belgijskich rządów), następnie była asystentką ministra spraw zagranicznych. W latach 1974–1977 zasiadała w Izbie Reprezentantów, następnie do 1984 zasiadała w Senacie. Była oddelegowana do Rady Regionu Walońskiego (1976–1984) oraz Rady Kulturowej (od 1980 Rady) Francuskiej Wspólnoty Belgii (1974–1984). Przewodniczyła drugiemu z tych gremiów w latach 1980–1982. W 1984 zrezygnowała ze wszystkich stanowisk politycznych w związku z powołaniem na stanowisko sędziego Sądu Arbitrażowego (działającego jako sąd konstytucyjny); pełniła funkcję jego przewodniczącej jego sekcji francuskojęzycznej od stycznia 1991 do odejścia na emeryturę w czerwcu 1992. W latach 1991–1994 członek komisji arbitrażowej ds. Jugosławii.