nie wypełnia całej lęgni i pojedyncza. Jest kulista o średnicy 24–43,5 μm. Jest złotobrązowa. Nie ma otoczki, a jej powierzchnię pokrywają liczne walcowate brodawki o długości do 3,1 μm.
Ekologia Jest gatunkiem saprotroficznym, wodnym, bentosowym. Odkryto go na zanurzonych w wodzie szczątkach olchy w olsie w Puszczy Kampinoskiej obok stacji Instytutu Ekologii PAN w Dziekanowie Leśnym, co zostało uznane za miejsce typowe gatunku. Następnie znajdowano go na drewnie innych gatunków w rzekach, stawach i jeziorach w północno-wschodniej Polsce. W miejscu odkrycia plechy występowały wiosną.
Na jego zoosporangiach pasożytuje inny lęgniowiec – Rozellopsis uliginosa. Porażone przez niego zarodnie nie wykształcają brodawek, a jedynie wąskie pory, co uniemożliwia uwolnienie zoospor.
Systematyka i nazewnictwo Gatunek został odkryty przez Andrzeja Batkę. Zgodnie z ówcześnie przeważającymi poglądami taksonomicznymi uznawano go za grzyb wodny. Nowo wyróżnionemu rodzajowi autor nadał nazwę Nellymyces, honorując tym mykolożkę Nelly Jarową (jego żonę). Nazwa gatunkowa megaceros pochodzi od greckich słów μεγάς 'duży' i κέρας 'róg'. Pierwsze opisane osobniki były porażone przez Rozellopsis uliginosa.