Władysław Zarzycki ps. „Rojan”, „Radek” (ur. 6 stycznia 1897 w Pieczyskach k. Grójca, zm. 1 lutego 1971 w Warszawie) – podpułkownik Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, komendant Garnizonu Wilno Armii Krajowej, więzień sowieckich łagrów, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Piotra i Marcjanny zd. Gross. Absolwent Studium Nauczycielskiego im. Stanisława Konarskiego w Warszawie i Szkoły Podoficerskiej Polskiej Organizacji Wojskowej. Od 1918 r. w służbie czynnej w Wojsku Polskim, dowódca plutonu, a następnie kompanii, w wojnie polsko-bolszewickiej w latach 1919–1920. Awansowany do stopnia porucznika, a następnie kapitana, służył w 6 Pułk Piechoty Legionów w Wilnie. W 1931 r. przeniesiony na stanowisko wykładowcy w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. W 1936 awansowany do stopnia majora objął dowództwo batalionu w 6 Pułku. Z jednostką tą walczył w kampanii wrześniowej 1939 r. Ranny, przebywał w szpitalu, z którego został zwolniony. Przedostał się do Wilna, gdzie wstąpił do Związku Walki Zbrojnej, przekształconego w Armię Krajową. Od 1943 r. był komendantem dzielnicy C, a następnie B, w Wilnie. W lipcu 1944 r. na czele swoich struktur wziął udział w operacji wileńskiej. Po wkroczeniu Sowietów pozostał w konspiracji. 11 listopada tegoż roku awansowany do stopnia podpułkownika.