Bolesław Zagórny ps. Jan (ur. 20 listopada 1898 w Grodźcu, zm. 14 sierpnia 1972 w Bydgoszczy) – major Wojska Polskiego i Armii Krajowej, dowódca dzielnicy A w Wilnie i batalionu AK w operacji „Ostra Brama”, więzień sowieckich łagrów.
Życiorys Syn Piotra Zagórnego i Józefy z domu Lazar. Po ukończeniu czteroklasowej szkoły powszechnej w Grodźcu podjął pracę fizyczną m.in. w kopalni węgla kamiennego „Grodziec II”. W 1918 r. brał udział w rozbrajaniu żołnierzy niemieckich w Będzinie i Dąbrowie Górniczej. Wstąpił do Milicji Ludowej PPS. Od 1919 r. w Wojsku Polskim, ukończył szkołę podoficerską. W wojnie polsko – bolszewickiej walczył w szeregach 13 Kresowego Pułk Artylerii Lekkiej. Następnie służył w 33 Wileńskim Dywizjonie Artylerii Lekkiej. W okresie międzywojennym kończył szkołę średnią oraz kurs w Oficerskiej Szkole Artylerii w Bydgoszczy, otrzymał patent oficerski. W czasie kampanii wrześniowej 1939 r. brał udział jako kapitan w obronie Lwowa. Powrócił do Wilna, gdzie podjął współpracę z ZWZ-AK. Przyjął pseudonim Jan. Organizował i szkolił oddziały Armii Krajowej. W lipcu 1944 r. jako dowódca dzielnicy „A” (Kalwaryjskiej) i 2 batalionu 85 Pułku Piechoty AK wziął udział operacji Ostra Brama. Po wyzwoleniu miasta wraz innymi członkami AK został aresztowany przez Sowietów.