Na wiosnę 1940 zgłosił się do pracy przy budowie niemieckiego tunelu schronowego pod Żarnowską Górą, licząc na dodatkowy zarobek i ochronę przed wywozem na roboty do III Rzeszy. Według własnej relacji po zakończeniu prac nad tunelem uniknął rozstrzelania zastępując polskiego furmana w niemieckiej służbie frontowej podczas agresji III Rzeszy na ZSRR (1941) i został wcielony do formacji pomocniczej Wehrmachtu. Przed upływem dwóch miesięcy zbiegł i przedostał się z pięcioma krajanami pieszo w rodzinne strony.
Był członkiem grupy dywersyjnej Stanisława Mikulskiego. W ramach podległej AK organizacji wywiadowczo-dywersyjnej kryptonim „Ruch” pozyskiwał informacje wywiadowcze. Odpowiadał za łączność między jej dowódcą Józefem Lutakiem a Mikulskim, korzystając z pośrednictwa Tadeusza Putyły z Pobitna i Rudolfa Reitmajera, kierownika szkoły. Brał udział w akcjach sabotażowych i dywersyjnych, a także w akcji likwidacyjnej kolaboranta niemieckiego Edwarda Kocha w Niebylcu. Był żołnierzem w plutonie dyspozycyjnym Inspektoratu Rzeszów Armii Krajowej, a w 1944 został dowódcą drużyny dywersyjnej z Żarnowej w dowodzonym przez ppor. Mikulskiego plutonie dywersyjnym Placówki AK Strzyżów. Po wkroczeniu Armii Czerwonej wyjechał na Ziemie Odzyskane. W rodzinne strony powrócił w 1946 i w kolejnych latach pracował w Żarnowej jako rolnik i masarz.