Most został zaprojektowany przez księdza architekta Sebastiana Sierakowskiego, a opiekę nad budową sprawował kanonik Michał Sołtyk. Był to pierwszy publiczny most kamienny w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Powstał w miejscu wcześniej istniejącego mostu drewnianego i jako obiekt użyteczności publicznej stanowił ewenement w skali europejskiej. Już w momencie jego powstania był uważany za niezwykłą osobliwość. W 1787 most obejrzał król Stanisław August Poniatowski w trakcie swojej ostatniej wizyty w Krakowie. Most przetrwał rozbiory oraz obie wojny światowe, choć pod koniec okupacji hitlerowskiej Niemcy próbowali go wysadzić w powietrze, jak uczynili ze wszystkimi mostami przez Wisłę. Zdetonowany ładunek wybuchowy jednak jedynie uszkodził most, ale nie spowodował ani jego zniszczenia, ani uszkodzenia. Most, który służył miastu i jego mieszkańcom przez prawie 200 lat, uległ dopiero rozwojowi motoryzacji i jako zbyt wąski na drodze nr 7, łączącej Kraków z Kielcami i Warszawą, został rozebrany w 1964 i zastąpiony w 1965 łukowym mostem żelbetowym, który dał inżynierom drogownictwa możliwość poprowadzenia po dwóch pasów ruchu i chodnika w obu kierunkach.