W tym samym roku wprowadzono dwa nowe modele HC.10 i HAR.10. Znacząco przebudowano przód kadłuba oraz silniki tłokowe zastąpiono turbowałowymi Rolls-Royce Gnome H-1000 o mocy 1050 KM. W 1961 roku zbudowano wariant HAR.9 poprzez przebudowę śmigłowców HAR.7. W modelu HAR.9 również zastosowano silniki Gnome H-1000. Ostatnim modelem był HCC.12 mający zastąpić HCC.8. Zbudowano tylko dwa śmigłowce, oparte konstrukcyjnie na modelu HC.10/HAR.10. Produkcja seryjna śmigłowca trwała w latach 1953–1966. Zbudowano łącznie 364 egzemplarze.
Służba operacyjna W 1954 roku do służby w Royal Navy wprowadzono pierwsze egzemplarze HAR.1, zastępujące zbudowane w Stanach Zjednoczonych HAR.21. Pierwszą jednostką wyposażoną w produkowane w Wielkiej Brytanii Whirlwindy, była 848. Eskadra Lotnictwa Morskiego Fleet Air Arm. W kolejnych latach kolejne wersje śmigłowców wchodziły do służby zarówno w Royal Navy, jak i Royal Air Force. RAF wykorzystywał śmigłowce w charakterystycznym, żółtym malowaniu w jednostkach poszukiwawczo-ratowniczych RAF-u (RAF Search and Rescue Force). Były używane bojowo m.in. podczas kryzysu sueskiego w 1956 roku. Pierwszym zagranicznym użytkownikiem Whirlwindów była francuska Marine nationale, która w latach 1954–1956 pozyskała 37 maszyn w wersjach HAR.5 i HAS.7.